Wilma & Leteke

Toen haar moeder minder mobiel was, zorgde Leteke zo nu en dan voor boodschappen of een warme maaltijd. Ook hielp ze in de tuin. “We wonen schuin tegenover elkaar, zodat we altijd klaar kunnen staan voor elkaar.” Nu het beter gaat met Wilma, past zij weer op de zoons van Leteke. Wilma: “Ik help ook anderen graag. Want ik weet hoe belangrijk het is om hulp te krijgen, en hoe lastig het kan zijn om hulp te vragen. Als voorzitter van ouderenvereniging Senioren Heesch praat Wilma regelmatig over het vragen van hulp. “Met dorpsgenoten hebben we Praat vandaag over morgen-gesprekken gevoerd. Daarin zag ik wat het gesprek teweeg kan brengen. Mensen vroegen makkelijker om hulp. Daarom zijn we samen met de gemeente en een zorgorganisatie gestart met het opzetten van voorzorgcirkels. Dat is een groep waarin buren naar elkaar omkijken en elkaar helpen wanneer dat nodig is.” 

Prettig blijven wonen

Een voorzorgcirkel kan het wooncomfort vergroten. Toch zijn soms ook aanpassingen in huis nodig om prettig te blijven wonen. Wilma: “Toen ik ziek was, bleek ons huis minder praktisch dan gedacht. Want hoewel mijn man en ik al 25 jaar een slaapkamer en inloopdouche hebben op de begane grond, hebben de woonkamer en het terras trapjes. Niet zo handig.” Leteke: “We praten regelmatig over hoe mijn ouders prettig kunnen blijven wonen. Ik wees ze bijvoorbeeld op een woning in het centrum van het dorp. Dat was een mooi huis, maar toch gaan ze niet verhuizen. Ze zijn nog niet zo ver.” Wilma: “Soms vind ik dit soort beslissingen best ingewikkeld. Wanneer neem je zo’n grote beslissing? Nu mijn reumatische artritis onder controle is en ik van alles weer kan, denken we dat we hier nog 5 tot 10 jaar kunnen blijven. Maar stel dat er toch iets gebeurt? Daarom richten we ons nu op kleine aanpassingen in huis, zoals het verhogen van de wasmachine.”

Fit blijven

“Ik heb me door de pijn wel even afgevraagd of ik ooit nog zou sporten”, vertelt Wilma. Hoe anders is de situatie nu. Wilma wandelt en tuiniert weer en doet de klusjes die ze een tijd niet kon. “Door gesprekken met kennissen met reumatische artritis besefte ik dat hardlopen of tennis over een tijdje misschien ook weer kan, want ik zie het hen doen. In de wandelgroep loopt iemand die al 50 jaar dezelfde diagnose heeft. Als we 12 kilometer wandelen, loopt zij als tachtiger voorop. Toen ik zoveel pijn had, was het horen van die verhalen een geruststelling.”

Ga ook zelf in gesprek

Wilma en Leteke moedigen iedereen aan om ook te praten over later. Leteke: “Wij startten het gesprek door de diagnose van mijn moeder. Dat was voor mij het moment om aan mijn ouders te vragen wat zij later willen. Maar ook als iemand gezond en fit is, is het goed om deze vragen te stellen. Ouder worden we allemaal, maar door erover te praten kun je je er wel op voorbereiden.”